دوما در اثر ديگرش به‌نام نقاش ۱۹۹۴ دختر كوچكي را ايستاده با دست‌هاي باز كه يكي از آن‌ها قرمز و ديگري آبي است به تصوير كشيده است؛ «نقاش» كه از روي عكسي از هلنا دختر خود دوما نقاشي شده فعل ازلي و ابدي نقاشي را زنده مي‌سازد؛ وضعيت برهنه، نگاهي كه به مخاطب دوخته شده، دستان آغشته به‌رنگ همه و همه تصويري ازلي از نقاش به ما مي‌دهد و نقاشي كردن را با وجود جسماني مرتبط مي‌سازد در اين اثر سوژه قصد دارد ذهن مخاطب را ميان هنر و بازي بچه‌گانه در حالتي معلق شركت دهد. دوما كه ديدي عاطفي و عميق نيز نسبت به مسئله انسان و به‌خصوص انسان‌هاي ضعيف و ستمديده دارد در بخشي ديگر از آثارش معني طراحي‌هاي سياه ۱۹۹۲ (۱۰۰ طرح) كوشيده تا لگدمال شدن چهره سياه‌پوستان توسط مطبوعات را نشان دهد؛ معرفي و حضور اين مجموعه سياه‌پوستان، احساسات متغير و متعارفي درباره تقسيم‌بندي‌هاي نژادي در بيننده برمي‌انگيزد. بيننده با ديدن اين‌ها به‌ياد كتاب‌هاي دبيرستاني با عكس‌هايي از قبايل بدوي مي‌افتد، يعني ابداعات قوم‌شناسانه‌اي كه مشابه كاتالوگي از گياهان مناطق حاره عمل مي‌كنند. سياهي ملا‌اور كارهاي دوما در عين‌حال حسي از وحشت نيز برمي‌انگيزد

اين آثار گرچه در هر مكاني تاثيرگذاري خود را دارند، اما نبايد فراموش كرد دوما در افريقاي جنوبي بزرگ شده است جايي كه سياست آپارتايد در تمامي زندگي نفوذ داشت؛ از طرفي در اين دسته از طراحي‌ها مهارت و قدرت طراحي دست دوما به بهترين شكل آشكار است. برخي از اين طراحي‌ها با لكه‌هاي مركب كه بر سطح كاغذ حركت كرده آغاز شده، سپس هنرمند روي جزئيات سر با استفاده از لكه‌هاي مركب آبكي كار كرده است. در بعضي موارد وي نخست خط دور را كشيده و سپس داخل آن را پر كرده است، اتفاق و عمد در اين آثار در تعادلي دقيق و پويا قرار رگفته‌اند. دوما با استفاده از كنتراست‌هاي نه‌چندان پيچيده بين نور و تاريكي، به جلوه حجم‌نمايي شايان توجهي دست‌يافته است، بعضي مواقع اين سطح آب مركب مانند پوست‌آدمي با شفافيت آن است و لكه‌ها و خطوطي كه در كلوز‌اپي از يك چهره مشهودند، در آن‌ها به‌چشم مي‌آيد.

پروژه ديگري كه دوما به آن پرداخته و از مجموعه‌هاي معروف وي محسوب مي‌شود مجموعه «مؤنث» شامل ۲۱۰ تصوير زن مي‌باشد كه همگي با هم متفاوت‌اند هر يك از آن‌ها ويژگي فردي خود را داراست، اما با اين‌همه، همگي آن‌ها در عنوان زن با يكديگر شريكند. اگر از زاويه‌اي ديگر به آن‌ها بنگريم، گويي تمام اين چهره‌ها تغيير هويت داده و به يك زن واحد تعلق دارند.

همچنان كه چاكاخان Chakakhan چنين نوا سر مي‌دهد: «من تمام زنان هستم، همه آن‌ها در من‌‌اند.» طبقه‌بندي هاي انساني همگي به يك طريق عمل مي‌كند: آن‌ها رده‌بندي و نظم‌دهي را بر اساس شباهت‌ها استوار مي‌كنند. شباهت‌هاي زيست‌شناختي، سياسي يا هر چيز ديگر؛ ايده‌اي كه در پشت اين تقسيم‌بندي‌ها وجود دارد همواره يكي است.تفاوت‌هايي بين يكي با ديگري را بيرون مي‌كشند و بر اين مبنا قضاوت مي‌كنند.

همچنين كشيدن پرتره‌اي كه شباهت به انساني خاص را مطرح كند نيز مد نظر نيست بلكه نمايش تنوع و گونه‌گوني بي‌پايان احساسات و عواطف و توجه به آسيب‌پذيري اين چهره‌ها مهم است، مارلن دوما در دو مجموعه فوق الذكر مقوله تقسيم‌بندي و تمايز بر اساس معيار شباهت را به چالش مي‌طلبد. وي كه با دوگانگي خويش و ديگري و تنهايي بي‌پاياني كه لازمه آن ‌است درگير شده، مي‌كوشد تا پلي بين خودش و همه «ديگران» بزند و گروه‌ها و طبقه‌ها را با تكيه بر شباهت‌هايشان به‌هم پيوند دهد. اين برخورد نقدي كنايه‌اميز است به رويه آدمي كه جهان را به گروه‌ها و طبقه‌هاي مختلف تقسيم كرده و هر بخشي را با تعاريف و مشخصات مختلف مخصوص متمايز نموده است.

در مجموعه ديگري كه دوما با نام «مسيح » (Jesus sevene) در سال ۱۹۹۴ پديدآورده ۲۱ طرح كه عدم تناسب رنگ‌ها و اشل در آن‌ها به‌كار رفته معيارهاي پرتره ناديه گرفته شده حاشيه‌هاي صورت‌ها به‌ندرت ناهمگن هستند اما به هيچ‌وجه شبيه هم نيستند، به تاييد برداشت بورژوا مي‌پردازد. برداشتي كه آن را خاص بودن فرد مي‌داند. مارلن دوما در اين مجموعه پرتره‌هايي از دوستان خود با حالتي آرام را به تصوير كشيده است. چهره‌هايي كه در كنار هم گذاشته شده‌اند و از سلسله مراتب تركيبي برخوردار نيستند. جنبه آني و فردي آن‌ها مشابه يك پرتره مورد توجه قرار گرفته است. حضور آن‌ها، تنها بعد از آن‌كه مورد ديد تماشاگر قرار گرفته تثبيت مي‌شود، در حالي‌كه در نهايت ارتباط بين چهره‌ها مشخص مي‌شود. تنشي كه در اينجا بيشتر مورد كنكاش واقع شده تنشي است كه فرد را در تقابل با جمع قرار مي‌دهد و وجود و جمع و تفاوت را شرط وجود فردي معرفي مي‌كند. تمام گرايشات و اهداف تبعيض‌آميز نيز حذف شده‌اند.

اين مجموعه تقريباً همواره با عكس و عكاسي، جنبه‌ي عيني به‌خود گرفته‌اند.

ليكن اين خويشتن‌هاي چندگانه از عكس‌هاي اصلي مادي‌ترند. اما در عين حال چنان محو و سبك‌اند كه به اثر نفس آدمي بر روي شيشه مي‌ماند. به‌طور كلي دوما اساس شيوه‌ي نقاشي خود را بر خصلت مبهم، غيرعادي و گريزپا‌ي تصاوير عكاسي شده بنا نهاده است.

او آن‌ها را از مجلات، كارت پستال‌ها و يا‌ آرشيوهاي خصوصي جمع مي‌كند و اين عكس‌ها را تصاوير اتفاقي كه تجارب جديد را به همراه خواهند آورد توصيف مي‌كند. از نظر او انتخاب يك موضوع تنها يكي از مواد اوليه كار است. او مي‌گويد: «سعي نمي‌كنم كه از عكاسي تقليد كنم، بلكه سعي مي‌‌كنم از آن استفاده كنم» كليشه عكاسي كه همواره تماشايي و بي‌جان است، نزد مارلن دوما همواره نقش بدن‌هايي غايب را ايفا مي‌كند كه شهوانتيي ماليخوليايي را القا مي‌كند كه شهوانيتي ماليخوليايي را رنگ و رو مي‌بخشند. او تصاوير عكاسي را انتخاب مي‌كند، آن‌ها را از نظر بصري دوباره احيا كرده و واقعيتي از خودشان به آن‌ها مي‌بخشد، در اين راه ما مي‌توانيم شاهد مسير پيچيده و ناصافي كه بين هدف و نتيجه وجود دارد باشيم

در مجموع آن‌چه آثار دوما را يگانه مي‌سازد حاصل نگاه‌هاي عميق فراوان دوما قبل از اقدام به كار هنري بوده و هستند. بنابراين او خود را بيشتر با تاثير عاطفي تصوير درگير مي‌كند تا شباهت سازي. از اين‌رو از ساخت و ساز دقيق جزئيات و پس‌زمينه‌ها جلوگيري مي‌كند. وي در تازه‌ترين نقاشي‌هاي خود رنگ را با خساست و خودداري به‌كار مي‌برد و برخورد ساده و سردستي و مشكلات و معايب تركيب‌بندي پس‌زمينه و موضوع به اين‌كارها كيفيتي طراحي‌وار مي‌دهد گويي طرح‌هايي هستند كه با رنگ كشيده شده است.